AIREDALE TERRIER

Miejmy na uwadze, że przodkami airedale t. były psy myśliwskie, co za tym idzie należy, że i on sam może być doskonałym wielostronnym psem myśliwskim, bardzo lubiącym każdy teren. Wskazuje się, że może aportować ostrzałki, tropić oraz płoszyć, a nawet wystawiać. Poza tym jako dzikarz zanadto ufa swojej sile i nie zawsze osacza, czasami wręcz atakuje. Jednocześnie będąc psem dużym, a więc siłą rzeczy nie tak zwrotnym jak  foksterier, jednak narażony jest w zdecydowanie większym stopniu na szable odyńca czy kły lochy. Bowiem niewielu myśliwych poluje obecnie z airedale t. – ale wiele osób chwali jednak go sobie. Przedstawia się, że współczesny airedale jest psem wystawowym, ale jednocześnie zalicza się do wszechstronnie użytkowych. Zatem jego talenty pozwalają mu być psem obrończym, przewodnikiem ociemniałych i psem meldunkowym w armii. Pamiętajmy, że Airedale terier jest nie tylko luksusowym psem, którym możemy popisać się na wystawie. Również jest uroczym zwierzęciem domowym.

Miejmy również na uwadze, że w terenie zmienia się nie do poznania. Jest on pełen temperamentu, reaguje błyskawicznie na bodziec. Wskazuje się, że zdarza się, iż  pochłonięty na przykład tropieniem lub zabawą zapomina na chwilę nawet o swoim właścicielu. Jest na ogół przyjaźnie usposobiony do innych psów, jednak potrafi doskonale walczyć będąc silnym, a zarazem szybkim i zwrotnym jak na psa tej miary. W Polsce airedale hodowane oraz znane były już w okresie międzywojennym. Na przełomie 1947 roku rozpoczęła działalność hodowla ,,Prima pani Marii Szczepańskiej” prowadzona w dzisiejszych czasach.  Ukazuje się, że Airedale to pies długogłowy. Przedstawia się, że wielką sztuką w hodowli było uzyskanie tak długiej oraz wąskiej głowy, a jednocześnie solidnego kośćca. Airedale winien mieć grube, a zarazem proste nogi, wspaniały korpus, jak i również głęboką klatkę piersiową oraz krótkie lędźwie. Winien być również psem kwadratowym, ale o dość płynnej górnej linii szyi oraz tułowia. Winien mieć również długą szyję, ale dość krótki grzbiet. Następnie przedstawia się, że winien być mocny, ale nie za szeroki.